Bu bir kayboluş

Şarkılar güzel  bazı şarkılar yaşama tutunmaya sebeb olabilecek kadar güzel.Kitaplar güzel bir insanın asla yalnız kalamiyacağının birer garantisi gibiler.Yeri geldiğinde hiç hiçbir insana kendinizi anlatamiyacağınız aslında anlatsanızda anliyamiyacağı şeyler olabiliyor ve harfler kelimeler birer mucize gibi karşınıza çıkıveriyor.Bazen en yakınlarınızın yanındayken bile onlar gibi olmadığınızın farkına varabiliyorunuz.Kendinizi nereye ait olduğunu arabiliyorsunuz.Kendimi arıyorum aslında kendimi değil benliğimin ait olduğu yere nasıl varabileceğimi düşünüyorum.Çevremdeki insanları seviyorum,onları belki de benim onları anliyabildiğim gibi anliyamadıklarının farkındayım.Beni gerçekten anliyabilecek birilerine ihtiyaç duyduğum zamanlar oluyor.Dünyanın kendi etrafınızda dönmediğini anladığınızda büyümüş oluyormuşuz bu hep böyle söylenir okuduğum bir çok kitapda abilerimiz ablalarımız bize her zaman böyle söylüyor.Elbette dünya bizim etrafımızda dönmüyor zaten siz yalnızlıktan gebersenizde,her gece ağlasanız yakınsanız,acının nirvasında tek başınıza etrafınızdaki izlesenizde filmlerdeki gibi biri sizin gelip yaralarınızı sarmıyor.Gerçi biz insanoğlu çok nankör varlıklarız kedilere nankör deriz ancak evrendeki en büyük nankör biz insanlarız.Kötü günlerimizde yanımızda olan insanları bile bi celsede silebiliyoruz tüm iyiliklerini sanki onların bunları yapmak zorunda olduğunu bile düşünüyoruz belkide aklımıza bile gelmiyor ve o insanı unutup ayağa kalktığımızda onu ilk biz yere düşürüp onda bir yara açarak yolumuza devam ediyoruz.